شرح مصطلحات صوفيه در ديوان حافظ

ادبيات و به وي‍ژه شعر، تنها قالب و ظرفي مناسب براي بيان و عرضه انديشه هاي عالي يك متفكر و يا عارفِ شاعر پيشه است. پس بديهي است كه خودِ ظرف موضوعيت ندارد بلكه محتوا (مظروف) به عنوان پيام و هدف اصلي كلام، براي شاعر(عارف و يا متفكر) مهم است…

حافظ نه تنها با آنان كه در لباس زهد، روى به دنيا آورده بودند، همراهى نكرد بلكه در برابر هيچ كدام از ملوك و سلاطين نيز سر تعظيم فرود نياورد و به آنان اعتنا ننمود و با وجود اين همه، سخت مورد توجه همه طبقات و اصناف گشت. حافظ حتي در جواني چنان به تقدس و عرفان شهره و مورد اعتقاد مردم قرار داشت كه هر گاه در مجلس درس مير سيد شريف علامه گرگاني حاضر مي شد، استاد كه از شعر و شاعران بيزار بود از او مي پرسيد: بر شما چه الهام شده است؟ غزل خود را بخوانيد؛ و چون ديگر شاگردان بر اين رفتار دوگانه استاد اعتراض مي كردند، علامه گرگاني پاسخ مي داد: شعر حافظ همه الهامات و حديث قدسي و لطايف حكمي و نكات قرآني است