عشق خداوند به آدم نه آغاز دارد نه انجامي. اگر او عاشق ايشان باشد،‌ عشقش گذرا تيست، زيرا او جاودان است و بنابراين با هبوط آدمي در عالم جسماني در اين عشق تغييري حاصل نمي‌شود. عشق او دائم است، عشق آگاهي آدمي است كه در فراز و فرود است. عشق آدمي به خدا آغاز دارد و بي‌انجام است. بسياري از خلق براينكه او مقصود عشقشان است، آگاه نيستند.