دغدغه اصلی اشمیت در این مقاله فلسفیدن «امر سیاسی» است. در حالیکه عموم جریان نظری غربی متاثر از اندیشه یونان باستان با طبیعت بشر و جامعه آغاز به اندیشیدن می کند، اشمیت، کاری به کار این دو ندارد و از واقعیت نظم و ضرورت حاکمیت برای حفظ آن صحبت به میان می آورد. فی الواقع، وضعیت مدرن و انسان مدرن برای او مفروض انگاشته شده است. وی امر سیاسی را ذاتاً مبتنی بر تمایز دوست/دشمن می داند. این یعنی امر سیاسی در یک امر رقابتی بلکه فراتر از آن، در امر حیاتی (مربوط به تنازع بقا) معنا می یابد. زمانی که «دیگری» تبدیل به بازیگری شود که حضور او مانع دسترسی یا بهبود منافع فرد، یا تداوم «هویت» را در خطر اندازد به عنوان دشمن شناسایی می گردد. از منظر او دعوت مسیح به بخشیدن مربوط به نظم درونی کشورهاست و این عاقلانه نیست که در وضعیت بین المللی که بخشیدن بالقوه مساوی با نابودی است، بخشیدنی در کار باشد.