از شك تا يقين، راه درازي است كه اگر علاقه يا انگيزه خاصي دست‌اندر كار نباشد، هر تازه آمده ناتواني قادر به طي آن نيست. دكتر دير‌باورانه ،‌ولي با خوش قلبي در چهره گوينده اين كلمات، آقاي ناصرزاده، خيره مانده بود. افكار ابر‌گونه مبهمي در پس پرده مغزش ميگذشت. آن قدرها دور نبود كه مرد در گفته‌هاي خود راست ميگفت. منتها كمي غلوميكرد.
در دنيا آدم‌هاي خوش‌نيت و به اصطلاح با صفايي كه براي دوستان و همكاران و بطور كلي اطرافيان خود هميشه منشا خير و بركت بوده‌اند، كم پيدا نميشود. اينقدر كه بد روي زمين هست، در هر زمان، دو اينقدر خوب پيدا ميشود. خوبي و خير يك دشمن دارد و آن بدي است. ولي بدي دو دشمن دارد: خوبي و خود بدي…»