چيزي به صبح نمانده بود احمد كلافه و معترض گفت:نزديك صبح است هنوز بيداري؟چقدر وول ميزني!
چه كنم نميتوانم بخوابم دارم ديوانه ميشوم سه ماه است نديدمش شوخي نيست !كي باور ميكند ما و او در يك خانه زندگي كنيم و آرزوي يك لحظه ديدنش در دلمان باشد.

خدا لعتنش كند كه زندگي را به كاممان زهر كرده.
اگر يك دفعه ديگر نفرينش كني خودم را ميكشم و خلاص ميكنم.
سرور چرا حرف حساب سرت نميشود؟چند بار بتو گفته ام چاره نداريم جز اينكه در را بشكنيم و داخل اتاق بشويم.
منهم چند بار جوابت را داده ام كه قبل از اينكه در بشكند خودش را از پنجره به خيابان پرت ميكند يا با برق خودش را ميكشد.