کتاب شرق

شرح مثنوی شریف،سه جلدی

5,000,000 ریال

نويسنده : بدیع الزمان فروزانفر ناشر: زوار قطع كتاب: وزیری گالینگور تعداد صفحه : 1236 نوبت چاپ: 16 سال انتشار: 1397

دسته بندی

توضیحات کتاب

«شرح مثنوی شریف»، اثری است از بدیع الزمان فروزانفر در عصر حاضر که به زبان فارسی به عنوان شرحی بر کتاب مثنوی مولوی نوشته شده است و حاوی حکایت‌های اخلاقی، اندرزنامه و دستورالعمل‌ها می‌باشد و در سه جلد گرد آمده است.
شارح محترم، در آغاز هریک از حکایات، مقدمه‌ای شبیه مدخل با عنوان «ماخذ و نقد و تحلیل داستان» به رشته تحریر کشیده، بدان نظر که خواننده بداند که قصه مورد بحث، پیش از مولانا وجود داشته و آن بزرگوار آن را از پیش خود نساخته است.
فایده دیگر که از این ترتیب به دست می‌آید، حدود تصرف مولاناست در قصه‌ای که آن را به نظم آورده است. از این راه، روش او را در سرودن حکایات بخصوص با حکیم سنایی و فرید الدین عطار و کسانی که پس از وی زیسته‌اند، مانند اوحدی مراغه‌ای و مولانا جامی ، در ترازوی مقایسه می‌توان سنجید.
از دگر سو مولانا به طور اغلب، حکایات را پیوسته و یک جا در ظرف تعبیر فرونمی ریزد، بلکه به مناسبت، حکایت را با قصه دیگر و با افکار گوناگون که به منزله نتیجه گیری از اجزاء داستان است، درهم می‌آمیزد؛ بدان گونه که ممکن است رشته مطلب از دست خواننده به دررود و چگونگی ارتباط آنها را درنیابد؛ ازاین رو، مقدمه مشارالیها به صورتی نوشته شده است که به نحو اجمال خواننده از نظم و جریان قصه در مثنوی و کیفیت اتصال مطالب به یکدیگر و جهت انتقال مولانا از هر مطلب به دیگری روشن می‌گردد و خواننده در روشنایی آنچه به ذهن سپرده است، به خوبی می‌تواند به همراه سراینده داستان در راهی که می‌سپرد، گام به گام پیش رود.
فهرستی از لغات و تعبیرات و مصطلحات فلسفی و فقهی و کلامی و عرفانی ترتیب داده تا معلوم شود که در هر قصه چه اندازه از الفاظ ، تفسیر و تعریف شده است.
مباحث کلی و اصول فکر مولانا را در هر قصه نیز به صورت فهرست نوشته تا خواننده متوجه باشد که با چه نوع مطلبی سروکار دارد و فی الجمله ذهن خود را آماده سازد.
ابیات مثنوی را از روی نسخه موزه قونیه مکتوب در رجب (۶۷۷۷) نقل کرده. این نسخه از روی نسخه اصل مثنوی که در حضور مولانا و حسام الدین، حسن چلبی می‌خوانده‌اند، کتابت شده و صحیح‌ترین نسخه است.

← روش مؤلف در شرح ابیات
در شرح ابیات، نخست لغات و مصطلحات فنی را تفسیر کرده و تا توانسته یک یا چند شاهد از گفته پیشینیان و یا مولانا آورده و اگر بیتی متضمن اشارتی به حدیث یا آیتی از قرآن کریم بوده است، ماخذ آن حدیث یا موضع آن آیت را در قرآن کریم با ذکر عقاید مفسرین باز نموده. در تفسیر آیات از « لطایف الاشارات » تالیف ابوالقاسم قشیری (متوفی ۴۶۵) و « بیان السعادة » تالیف مرحوم سلطان علی شاه گنابادی (متوفی ۱۳۲۷) از مشایخ بزرگ و محققین کم نظیر صوفیه ، فایده بسیار برده است.
هر بیت که در آن اشاره به قصه‌ای یا مشتمل بر نام کسی بوده است، ماخذ قصه را نوشته و اجمالا شرح حالی از شخص مذکور آورده است.
ابیات را حتی الامکان به زبان ساده و مطابق آنچه از سخن مولانا در مثنوی و دیگر آثار او (دیوان کبیر، فیه ما فیه، مکتوبات، مجالس سبعه) و نیز معارف بهاءولد و برهان محقق و مقالات شمس تبریزی و آثار منظوم و منثور سلطان ولد فرزند مولانا به دست آورده، شرح و تفسیر نموده و اگر مضمون بیتی در کتب پیشینیان یافته، بدان تفسیر درپیوسته و هر جا که احتیاج به بیان اصلی از اصول تصوف یا فلسفه و کلام و دیگر علوم اسلامی حاصل شده است، عقاید و آراء متقدمان و اصحاب فن را در آن باره با ذکر اسناد و مدارک یادآور شده است.

محصولات مشابه

شاید به این محصولات علاقمند باشید

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است. چاپگرها و متون بلکه روزنامه و مجله در ستون و سطرآنچنان که لازم است.