فرصت پرسش نباید فرصت شُبهه افکنی و توسعه تلقی شود؛ زیرا پرسش، با شُبهه تفاوت دارد و پرسشگر نیز با شُبهه آفرین فرق دارد. این دو موضوع، کاملاً از یکدیگر قابل تفکیک و تمایزند. در پرسش، شخص به دنبال تحقیق است. او به این که نمی داند، واقف شده و به جهل خود، آگاهی پیدا کرده و درصدد رسیدن به علم است؛ در حالی که در شبهه، شخص، درصدد آن است که علم مخاطب را به شک تبدیل کند. پرسشگر می خواهد که خود بفهمد، و شبهه افکن می خواهد بدون دلیل علمی، فهم دیگری را از او بگیرد و یقین او را متزلزل سازد. از این رو، پرسشگری، یک فعالیت مثبت و سازنده است؛ ولی شبهه آفرینی، یک فعالیت منفی و ویرانگر که در جهت آشفته کردن فضای ایمانی است یکی از مقدّس ترین استعدادهایی که در بشر هست و شدیداً نیازمند آزادی است، «تفکّر» است. این استعداد بشری، برای ظهور و بروز، حتماً باید آزاد باشد؛ زیرا پیشرفت و تکامل بشر در گرو این آزادی است. اسلام، نه تنها آزادی تفکّر را مهم می داند و به اندیشیدن، توصیه و تشویق می کند و آن را عبادت می شمرد، بلکه تفکّر در برخی از مسائل را واجب و لازم می داند. عقیده و ایمانی که اسلام بدان فرا می خواند و بر آن ارج می نهد، عقیده برخاسته از تحقیق است و چون تحقیق، بدون آزاد بودن فکر، تحقّق نمی یابد، از این رو، برای استوار سازی بنیادهای عقیدتی، نباید محدودیتی در فضای اندیشه و تعقّل وجود داشته باشد؛ زیرا هر حصاری که گستره تعقّل را محدود کند، به ایمان محقّقانه، آسیب می رساند.